The Department of Missions & Evangelism in USA & Canada




The Department of Missions

& Evangelism in USA & Canada




The Department of Missions and Evangelism was established in 1988 to “Make America Orthodox,” in the words of His Eminence Metropolitan Philip of Blessed Memory. To fulfill that dream, the department endeavors to: 1) build new missions in North American cities of over 100,000 population which have no Orthodox Church of any jurisdiction; 2) respond to invitations of lay groups of Orthodox Christians who desire an English-speaking parish; 3) cultivate relationships with independent (generally Protestant) communities which desire to become Orthodox; 4) work with non-Orthodox pastors who desire to become Orthodox; 5) cooperate with College Ministry to develop mission parishes adjacent to major college campuses with no English-speaking Orthodox Church nearby; and 6) train and encourage Antiochian Orthodox priests and lay leaders to promote Orthodox Christian evangelism in their communities and begin new missions in nearby localities.

Since Metropolitan Philip founded this department 108 missions (excluding Western Rite parishes) have been established by the Antiochian Archdiocese. Of these, fifty-five have grown to full parishes. At present the department is developing missions in seven cities across the United States and Canada, and is exploring possibilities in several more.

Becoming Truly Human: the Spirit of Orthodox Christian Evangelism

by Sdn. Adam Lowell Roberts

Many of you may be familiar with the new Antiochian Archdiocese program Becoming Truly Human. Becoming Truly Human is a new evangelism program available to every parish in the Antiochian Archdiocese of North America, and the ministry has been blessed to be shared with other jurisdictions.

While some may be weary of programs, this program has proven to be different. More than several priests and lay people have admitted they were wrong about their initial concerns. Others recognized right away that this program captures and shares the spirit of Orthodox evangelism. They applauded the Archdiocese for having a program which is effective, loving, Orthodox in spirit and nature, and above all helping our North American churches reconnect with our history of evangelism. We even have some overseas churches wanting to run the program.

Read more

Reflections on the Becoming Truly Human Program

“Becoming Truly Human” is an eight week outreach course offered by the Antiochian Archdiocese that uses the vehicle of small group discussions and hosted meals to share the love of Christ. The following two articles by a layman and priest, tell the story of how this program is changing lives.

~~For many years as a Protestant, I witnessed to others because I thought it was my duty. After all, we had been scripturally mandated by the Great Commission to do so, hadn’t we? Unfortunately, try though I might, I can’t remember many of the names or personal circumstances of those with whom I shared the Gospel. I mostly thought that my work was finished and the rest was up to God. (Read James Blackstock’s reflection.)

~~For many years I have felt that in my parish, and in Orthodox Christian parishes in general, there is a need for an evangelism program that is more than simply posting the time of our services and asking parishioners to invite friends to the liturgy. The Divine Liturgy is definitely very powerful and full of the Grace of God. However, I think that most of our parishioners hesitate to invite others to come to an Orthodox Liturgy without laying some ground work that they often do not feel equipped to do. (Read a reflection by Fr. Michael Byars.)

“Love for our Brethren”:

AFR Interview Introduces New Program

“Becoming Truly Human” is an eight week course offered by the Antiochian Archdiocese of North America to increase effective and relational evangelism, especially towards those who have no religion or church affiliation. The program uses the vehicle of small group discussions and shared meals to help guests to feel loved, listened to, and welcomed.

In a June 24, 2015 podcast, Ancient Faith Ministries President John Maddex interviewed Charles Ajalat, one of the program’s founding committee members, about the new outreach. Charles is an attorney, the former chancellor of the Antiochian Archdiocese, and a member of the Order of St. Ignatius. As one of the founders of the International Orthodox Christian Charities (IOCC) and Fellowship of Orthodox Christians United to Serve (FOCUS) North America, Charles is a veteran of start-up efforts, and in the interview he expressed his hopes that this new venture will help people “discuss questions…and then want to go forward into a catechism class with a priest.”

Read more

Department of Missions and Evangelism News Archive


Saint Brendan the Navigator from Ireland to Canada (+578) & Tim Severin – The Brendan Voyage (1976–1977)


canada ffeee


Saint Brendan the Navigator

from Ireland to North America (+578)

“They that go down to the sea in ships, that do business in great waters;
These see the works of the Lord, and his wonders in the deep.”

Psalm 107:23-24

St Brendan, The Navigator was born in Fenit Co. Kerry in 484. Educated by Bishop Erc in Kerry, set his skills to developing his knowledge to the art of ship building and the rules of the seas around Fenit Island. Building a simple boat made out of wood and leather, St Brendan set sail and discovered America in search of the Promised Land of the Saints. His journey and adventures were outlined in his journal the Navigatio Sancti Brendani which even inspired the Great Christopher Columbus himself on his voyage of discovery many years later.

* * *

Our father among the saints Brendan was born about 484 AD to an Irish family near the present city of Tralee, County Kerry, Ireland. At a very young age he began his education in the priesthood and studied under St. Ita at Killeedy. Later he completed his studies under St. Erc, who ordained him in 512 AD.

During the next twenty years of his life, St. Brendan sailed all around the Islands surrounding Erie (Ireland), spreading the word of God and founding monastery after monastery. The most notable of these is Clonfert in Galway, which he founded around 557 AD, and which lasted well into the 1600s. St. Brendan died around 578 AD and his feast day is marked on May 16th.

Brendan’s first voyage took him to the Arran Islands, where he founded a monastery, and to many other islands which he only visited, including Hynba Island off Scotland, where he is said to have met Columcille (Columba). On this voyage he also traveled to Wales, and finally to Brittany, on the northern coast of France.

The event that St. Brendan is most celebrated for, however, is his voyage to the “Land of Promise”. Sometime in his early journeys, St. Brendan heard from another monk the story of a land far to the west, which the Irish claimed was a land of plenty.

He and a small group of monks including, possibly, St. Machutus, fasted for forty days, then set sail for this land in order to investigate and ‘convert’ the inhabitants. Altogether the journey took seven years.

In the ninth century, an Irish monk wrote an account of the voyage in the Navigatio Sancti Brendani (Voyage of St. Brendan). This book remained popular throughout the entire Middle Ages, and made Brendan famous as a voyager.

The account is characterized by a great deal of literary license and contains references to hell where “great demons threw down lumps of fiery slag from an island with rivers of gold fire” and “great crystal pillars”. Many now believe these to be references to the volcanic activity around Iceland, and to icebergs.

Upon reaching their destination, they engaged a guide who took them around the land. They went inland but were prevented from going further by a great river. Soon after this, St. Brendan, and the remainder of his colleagues sailed back to Ireland. Only a few survived the journey.

In modern times the story was dismissed as pure fabrication, but in the 1970′s a man named Tim Severin became fascinated with the story and decided to replicate St. Brendan’s journey. Severin built a boat made of hides tanned with oak bark just like the one described in the ancient text. The hides were sewn together over a bent frame of ash wood and the seams were sealed with animal fat and grease. With a group of volunteers he set sail for America and made his way to Newfoundland. His journey is covered in “The Brendan Voyage: Across the Atlantic in a Leather Boat”.



Tim Severin – The Brendan Voyage (1976–1977)

It is theorized by some scholars, that the Latin texts of Navigatio Sancti Brendani Abbatis (The Voyage of St. Brendan the Abbot) dating back to at least 800 AD tell the story of Brendan’s (c. 489–583) seven-year voyage across the Atlantic Ocean to a new land and his return. Convinced that the “Navigatio Sancti Brendani Abbatis (The Voyage of St. Brendan the Abbot)” was based in historical truth, in 1976 Severin built a replica of Brendan’s currach. Handcrafted using traditional tools, the 36-foot (11 m), two masted boat was built of Irish ash and oak, hand-lashed together with nearly two miles (3 km) of leather thong, wrapped with 49 traditionally tanned ox hides, and sealed with wool grease.

Between May 1976 and June 1977, Severin and his crew sailed the Brendan 4,500 miles (7,200 km) from Ireland to Peckford Island, Newfoundland, stopping at the Hebrides and Iceland en route. He considered that his recreation of the voyage helped to identify the bases for many of the legendary elements of the story: the “Island of Sheep”, the “Paradise of Birds”, “pillars of crystal”, “mountains that hurled rocks at voyagers”, and the “Promised Land”. Severin’s account of the expedition, The Brendan Voyage, became an international best seller, translated into 16 languages.

The boat is now featured at the Craggaunowen open-air museum in County Clare, Ireland.

Source: Wikipedia




Le Seigneur distribue Sa grâce à ceux qui s’imposent les fatigues d’un pèlerinage – Saint Jean Maximovitch (+1966) ╰⊰¸¸.•¨* French


16 - 1-1.jpg



Saint Jean Maximovitch (+1966)

“Dans Sa bonté, le Seigneur distribue Sa grâce à ceux qui s’imposent les fatigues d’un pèlerinage: le pèlerinage ne rapproche pas Celui Qui est partout, mais les efforts des pèlerins rendent ceux-ci dignes de Sa manifestation, non par eux-mêmes mais parce qu’Il les accepte dans Sa miséricorde.”

Saint Jean (Maximovitch), Archevêque de Shangaï, Bruxelles et San Francisco.

Τα Μοναστήρια του π. Εφραίμ Φιλοθεΐτη στις ΗΠΑ & στον Καναδά – Το Grand Canyon της Ορθοδοξίας




 Τα Μοναστήρια του π. Εφραίμ Φιλοθεΐτη στις ΗΠΑ & στον Καναδά

Το Grand Canyon της Ορθοδοξίας

Τούτο το καλοκαίρι είχα την ευκαιρία και τη χαρά, λόγω του ότι ο γιος μου Ιωάννης πήρε τον τίτλο του Διδάκτορα Πολιτικού Μηχανικού από το Πανεπιστήμιο του Άκρον του Οχάιο των ΗΠΑ, να επισκεφθώ μαζί με τη σύζυγό μου τις ΗΠΑ και τον ΚΑΝΑΔΑ από 18/6/2009 μέχρι τις 18/8/2009. Παράλληλα όμως, όπως πολύ επιθυμούσα, επισκέφθηκα ως προσκυνητής μερικά Ελληνικά Ορθόδοξα μοναστήρια, τα οποία ίδρυσε ο ιερομόναχος Γέροντας π. ΕΦΡΑΙΜ, 83 ετών σήμερα, πρώην Ηγούμενος της Ι.Μ. Φιλοθέου του Αγίου Όρους.

Πρώτα επισκέφθηκα το μοναστήρι του Αγ. Αντωνίου το οποίο και ίδρυσε πρώτο στην Αριζόνα περιοχή Φλόρανς, ανάμεσα στην πόλη Φοίνιξ και Τούσον, στην έρημο μέσα, όπου και διαμένει ο πολύ σεβαστός και αγαπητός σε όλο τον κόσμο Γέροντας Εφραίμ. Σαν προσκυνητής επισκέπτης, έμεινα κατάπληκτος θαυμάζοντας και καμαρώνοντας τα Θεάρεστα έργα του, αλλά προπαντός την βαθειά πνευματική τους ζωή και τα αναρίθμητα θαύματα που συνεχώς επιτελούνται. Το χαμογελαστό πάντα πρόσωπό του, η παιδική του αγνότητα, τα λαμπερά του μάτια, λάμπουν και ακτινοβολούν αγάπη, άπειρη καλοσύνη και αγιότητα! Η καλή του φήμη έχει διαδοθεί και απλωθεί σε όλη την Αμερική και στον Καναδά και όλος ο κόσμος τρέχει σ’αυτόν για να εξομολογηθεί, να τον συμβουλευτεί και να του καταθέσει τα προβλήματά του, για να του δώσει λύσεις! Είναι ένας άλλος π. Παίσιος και π. Πορφύριος!

Το μοναστήρι αυτό του Αγ. Αντωνίου και Αγ. Νεκταρίου ευρίσκεται μέσα στην έρημο της Αριζόνας, με θερμοκρασίες που φθάνουν τους 40-45 βαθμούς κελσίου το καλοκαίρι, όπου επιβιώνουν μόνο κάκτοι διαφόρων ειδών, οι οποίοι είναι διατηρητέοι και προστατεύονται από την πολιτεία σαν εθνικό δένδρο. Μερικοί μάλιστα είναι εχθρικοί, προς τον άνθρωπο, διότι μόλις τους πλησιάσει κάποιος του πετούν τα βέλη τους, τις βελόνες τους, και καρφώνουν στο σώμα του. Μέσα λοιπόν σ’αυτή την έρημο ορθώνεται αυτό το αξιοθαύμαστο μοναστήρι του Αγ. Αντωνίου, μια Όαση πραγματική που σκιάζει, δροσίζει, ξεδιψάζει, αναπαύει, στολίζει και ευωδιάζει, όλη τη γύρω περιοχή, με τα 2000 είδη λουλουδιών και πανύψηλων δένδρων, αλλά προπαντός είναι μια ΟΑΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ με το Γέροντα Εφραίμ να παρηγορεί, να ειρηνεύει, να γαληνεύει, να αναπαύει και να θεραπεύει τις αρρώστιες στις απογοητευμένες, ταραγμένες και πονεμένες καρδιές των συνανθρώπων μας!

Καθημερινά υπάρχει μια ουρά από κόσμο που περιμένει εναγωνίως να τον δει, να του μιλήσει και να πάρει την ευχή του και την ευλογία του! Η έρημος έχει Continue reading “Τα Μοναστήρια του π. Εφραίμ Φιλοθεΐτη στις ΗΠΑ & στον Καναδά – Το Grand Canyon της Ορθοδοξίας”

Ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας θεραπεύει δαιμονισμένη στον Καναδά & έπειτα εκείνη του ζητάει να εξομολογηθεί




Ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

θεραπεύει δαιμονισμένη στον Καναδά & έπειτα εκείνη του ζητάει

να εξομολογηθεί

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας:

“Είχα πάει στον Καναδά και εκεί μίλησα στην Ελληνική ομογένεια, για τον διάβολο, για το πώς μάς ξεγελά και μάς υποσκελίζει στην αμαρτία. Όταν τελείωσα την ομιλία και έφευγε ό κόσμος από το χώρο όπου έγινε ή ομιλία, ξαφνικά άρχισε να γίνεται ένας μεγάλος σαματάς. Ήρθαν κάποιες κυρίες τότε και με ενημέρωσαν ότι κάποια μεγαλοκυρία είχε δαιμονιστεί. Φώναζε και ούρλιαζε ή δαιμονισμένη λέγοντας λόγια για μένα:

Με φανέρωσε αυτός ό άνθρωπος, με έβγαλε στη φόρα. Τί γυρεύει εδώ στον Καναδά; Ήρθε να πάρει τούς δικούς μου, τούς οποίους είχα καλά δεμένους. Θα του κάνω κακό και θα τον εκδικηθώ και πολλά άλλα παρόμοια έλεγε ή δαιμονισμένη.

Την μετέφεραν σέ ένα δωμάτιο. Και μόλις λίγο ηρέμησε, πήγα και την συνάντησα. Είχε κλειστά τα μάτια και έτρεμε σαν το ψάρι. Κατά το χρέος μου άνοιξα το Ευχολόγιο, φόρεσα το πετραχήλι μου και της διάβασα τις ευχές του Μεγάλου Βασιλείου και όταν τελείωσα, άνοιξε τα μάτια, σταμάτησε να τρέμει και με λέει:

Πάτερ, θέλω να εξομολογηθώ! Πράγματι την εξομολόγησα. Ή κοπέλα αυτή είχε δαιμόνιο για πολλά χρόνια, αλλά δεν είχε εκδηλωθεί μέσα της. Κοινωνούσε, εκκλησιαζόταν κανονικά, αλλά δεν γνώριζε oτι ήταν δαιμονισμένη.

Με αφορμή όμως εκείνη την ομιλία πού είχα κάνει εκδηλώθηκε το δαιμόνιο πού είχε.
Πολλοί πού ήταν παρόντες στο σκηνικό με την δαιμονισμένη, ωφελήθηκαν πολύ και άνθρωποι πού δεν πίστευαν στα δαιμόνια και στον διάβολο, πίστεψαν στην ύπαρξη των πονηρών πνευμάτων από το περιστατικό αυτό.

Το περιστατικό απλώθηκε πολύ γρήγορα στην ευρύτερη περιοχή και με πήραν τηλέφωνο και από τις Η.Π.Α να πάω και εκεί στην ομογένεια να τούς μιλήσω και να τούς εξομολογήσω. Έτσι με τη Χάρη του Θεού πήγα και σέ εκείνους τούς ανθρώπους και βοηθήθηκαν και εκείνοι”.


Ο Θεός Είναι Μαζί μας, Εμείς Είμαστε Μαζί Του;

εκδ. Ορθόδοξη Κυψέλη

Θεσσαλονίκη 2015

Ταμάρα Χιρτ, Οντάριο, Καναδάς: Θεραπεία καρκίνου από τον Άγιο Ιωάννη Μαξιμοβιτς





«Γιά τόν Ἅγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς ξέρω μονάχα ὅσα γράφονται στό περιοδικό σας. (Ἀναφέρεται στήν Ἀδελφότητα τοῦ Ἁγίου Γερμανοῦ τῆς Ἀλάσκα πού ἐκδίδει τό περιοδικό Orthodox Word). Τόν περασμένο χρόνο, μετά τήν 20η Ὀκτωβρίου, ἡ μητέρα μου βρισκόταν στό νοσοκομεῖο μέ ὀξύ πόνο στό στομάχι. Ἤμουν πολύ ἀναστατωμένη, φοβούμενη μήπως εἶχε καρκίνο. Καί τότε, τό βράδυ ἀκριβῶς πρίν μοῦ ἀνακοινώσουν οἱ γιατροί τά ἀποτελέσματα ἀπό τίς ἐξετάσεις της, εἶδα ἕνα ὄνειρο: πολλοί ἄνθρωποι στέκονταν γύρω ἀπό μία μεγάλη, λευκή ἐκκλησία μέ ρωσικούς τρούλους. Ἕνας γέροντας, ντυμένος στά λευκά καί κρατώντας τή ράβδο του, βγῆκε ἀπό τήν ἐκκλησία, διέσχισε τό δρόμο καί ἦρθε κατευθείαν μπροστά σέ ἐμένα καί τή μητέρα μου. Ὅταν μᾶς πλησίασε τόν ἀναγνώρισα ἀπό τίς φωτογραφίες: Ἦταν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς! Εὐλόγησε ἐμένα καί τή μητέρα μου καί τότε ἀμέσως ξύπνησα. Δέν ἀνησυχοῦσα πιά γιά τή μητέρα μου. Πράγματι, τά ἀποτελέσματα ἔδειχναν ὅτι ἔπασχε ἀπό ἔλκος στομάχου, τό ὁποῖο γρήγορα θεραπεύτηκε. Ἀπό τότε σκέφτομαι συχνά τόν Ἅγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς!».

 Ταμάρα Χίρτ

25 Ἰουλίου 1975

Σάρνια, Ontario, Καναδάς


Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Ἐπίσκοπος Σαγγάης καί Σάν Φρανσίσκο, ὁ Θαυματουργός

ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νεκταρίου Φωκίδος

Τρίκορφο 2009

Επιστροφή στην Ορθοδοξία: Το μακρύ ταξίδι επιστροφής του π. Lawrence Farley, Καναδάς – Από Αγγλικανός ιερέας, Ορθόδοξος ιερέας





π. Lawrence Farley, Καναδάς


Επιστροφή στην Ορθοδοξία:

Το μακρύ ταξίδι επιστροφής του

π. Lawrence Farley, Καναδάς


Στο ταξίδι της επιστροφής μου στην Ορθοδοξία, πήρα το μακρύ δρόμο, έκανα μεγάλους κύκλους. Γεννήθηκα στα προάστια του Toronto, στην περιοχή του Ontario στον Καναδά, και παρακολουθούσα τις Κυριακές το Προτεσταντικό Κατηχητικό Σχολείο, όπως όλα τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Επειδή η Χριστιανική Πίστη στο σπίτι μου ήταν περισσότερο στο όνομα παρά πραγματική, όταν το Κατηχητικό Σχολείο έγινε βαρετό, σταμάτησα να πηγαίνω και σύντομα βυθίστηκα στήν αγνωστικιστική έφηβική μετριότητα. Δεν με ενδιέφεραι να πάρω απαντήσεις στις απορίες μου περι του Θεού. Περισσότερο ενδιαφερόμουν για τα κορίτσια. (Αν και αυτά ενδιαφερόντουσαν λίγο για μένα.)

Όμως γύρω στα μέσα της εφηβείας μου, σκέφτηκα ότι η ζωή πρέπει να αποτελείται από κάτι περισσότερο από ένα ανόητο χορό των ατόμων, και έτσι πήγα πίσω στην “Ηνωμένη Εκκλησία” ψάχνοντας για απαντήσεις. Εκεί συνάντησα μερικούς ανθρώπους της ηλικίας μου που μου σύστησαν το “Κίνημα του Ιησού” (ήταν 1970), και στο “Κίνημα του Ιησού” γνώρισα καλήτερα τον Κύριο μας Ιησού Χριστό…

… Ένα πράγμα που έλειπε, όμως, από την “Ηνωμένη Εκκλησία”, ήταν κάποια ιστορική μνήμη. Η “Ενωμένη Εκκλησία” στην οποία γεννήθηκα και ανατράφηκα δημιουργήθηκε το 1925 και η μαμά μου δημιουργήθηκε (γεννήθηκε) το 1921, και διαισθάνθηκα ότι η Εκκλησία ενός ατόμου θα πρέπει τουλάχιστον να είναι μεγαλύτερη από ό,τι η μητέρα του ατόμου αυτού. Άρχισα να αναζητώ μία αίσθηση της ιστορίας στην εμπειρία της “Εκκλησίας” μου, μαζί με την ομορφιά στη λατρεία, και μια επιβεβαίωση της πραγματικότητας που είχα βιώσει στο “Κίνημα του Ιησού”. Η φιλελεύθερη “Ηνωμένη Εκκλησία” δεν μπορούσε να μου προμηθεύσει αυτά, έτσι άρχισα να κοιτάζω αλλού.

Ως Προτεστάντης , φυσικά, δεν αλίευα εκτός της προτεσταντικής πισίνας. Έγινα ένας Αγγλικανός, και στη συνέχεια, Αγγλικανός ιερέας.

Είχα χάλια χρονοδιάγραμμα… Για πολύ καιρό προσπάθησα να προσποιηθώ ότι η Αγγλικανική Εκκλησία δεν ήταν απλώς ένα άλλο είδος φιλελεύθερου Προτεσταντισμού. Αλλά η πραγματικότητα είναι ένα αμείλικτο πράγμα, και τελικά είχα να ομολογήσω ότι η Αγγλικανική Εκκλησία στην οποία μπήκα ήταν σε μεγάλο βαθμό, όπως οι “Ηνωμένη Εκκλησία” από την οποία έφυγα. Έτσι, πού να πάω; Στη συνέχεια, προνοητικά, ανακάλυψα την Ορθοδοξία.

… Ο Ρωμαιοκαθολικισμός δεν ήταν ποτέ “στο τραπέζι” για μένα. Κρίμα που οι Ορθόδοξοι δεν μιλούσαν αγγλικά. Όταν σύντομα ανακάλυψα ότι μιλούσαν αγγλικά, γαντζώθηκα. Βρήκα στην Ορθοδοξία τη σύγκλιση των δύο πράγματων που είχα σε αξία πάνω από όλα στην Εκκλησία: μια εμπειρία του Αγίου Πνεύματος και της Πατερικής συνέχειας.

Μεταστροφή για μένα σημαίνει να γυρνάς Σπίτι και η επίλυση των εντάσεων μεταξύ του χαρισματικού και του ιστορικόυ. Καθώς έγινα Ορθόδοξος τα πολύτιμα πράγματα που είχα στο παρελθόν μου, βρήκαν την τελειοποίησή τους και ήμουν πλέον σε θέση να τα απολαύσω στο σωστό χώρο.

Είμαι ευγνώμων στο Θεό, τόσο για όλα τα μέρη που έχω πάει, όσο και για το πού βρίσκομαι τώρα.


Άβελ-Τάσος Γκιουζέλης


Πηγή & αρχικό κείμενο: